01:56:13

Newsflash

Newsflashes
zaventem_landing controletoren belgocontrol zaventem steenokkerzeel-kasteel-van-ham_1 zaventemaerial_photo zaventem_luchthaven1 steenokkerzeel_kappel
,,Ooit halen onze problemen rest van het land in'' (De Standaard) PDF Afdrukken E-mailadres
Artikels met visie
Geschreven door WebMaster   
dinsdag 29 november 2005 19:52

Charles Picqué (PS), minister-president van het Brusselse Gewest


Charles Picqué: ,,Als de federale regering binnen een redelijke termijn geen knopen doorhakt over het spreidingsplan, komen de dwangsommen er.''

© An Nelissen

,,Ik ben verbolgen over het gebrek aan aandacht voor de steden'', zegt Brussels minister-president Charles Picqué (PS).

HET zit Picqué hoog: ,,Veel politici uit Vlaanderen en Wallonië staan totaal onverschillig tegenover de steden'' , zegt de burgemeester van Sint-Gillis en de voormalige minister van Grootstedenbeleid. ,,Ondanks de onrust in de banlieues , ondanks onze verloederde wijken. Ze beseffen blijkbaar niet dat al onze problemen hen ooit zullen inhalen.''



Het merendeel van de keizers woont nu eenmaal niet in de stad.

Dat klopt, maar dat is een slechte redenering. Er is altijd een besmettingseffect. Een jaar of tien terug sprak ik met een Franse socialist over de banlieues . We kunnen dat in toom houden, zei hij, want het is ver van de stad. Kort erna waren er rellen, niet in de banlieues , maar op de Champs Elysées. Ik dacht dat mijn Franse vrienden toen wel zouden gaan nadenken, maar ze hebben helaas niet veel gedaan.

Veel diefstallen in de randgemeenten worden gepleegd door jongeren die in Brussel de sociale uitsluiting meemaken. Het is niet de jeugd van Sint-Genesius-Rode en Tervuren die inbraken pleegt.

Ik ben er echt kwaad om dat iemand als Louis Tobback (SP.A) van elke gelegenheid gebruikt maakt om zijn haat tegenover Brussel te ventileren. Het is bijna psychologisch. Terwijl Leuven het perfecte voorbeeld is van een middelgrote stad die rijk is geworden dankzij de uitstraling van Brussel.



Brussel maakt het er ook wel een beetje naar, met zijn institutioneel kluwen: een gewest, twee gemeenschappen én 19 gemeenten.

In Vlaanderen denkt men vaak dat de 19 gemeenten het geld over de balk gooien. We hebben een vergelijking gemaakt: het klopt niet. Een fusie zou niet leiden tot een grote besparing.

Ik lees ook dat Vincent Van Quickenborne (VLD) Vlaanderen het liefst laat samensmelten tot 25 steden. Dat is een vergissing. De gemeenten spelen onmiskenbaar een rol in de nabijheidspolitiek, die in Brussel werkt. We moeten een fusie afwijzen, zeker nu de democratie vooral in de steden bedreigd wordt.

Ik geef een voorbeeld. Kort voor de incidenten in Frankrijk treedt de federale politie met veel machtsvertoon op in Sint-Gillis Ze zijn op zoek naar een jongere. Dat creëert natuurlijk spanningen. Er ontstaat een opstootje in de buurt van het Bethlehempleim, maar onze straathoekwerkers kunnen de kalmte bewaren. 's Avonds belt die jonge Marokkaan mij op. Ik ben bereid me aan te geven, zegt hij. Via mijn schepen en via de sociale werkers hebben we daarover onderhandeld. Dat is maar allemaal mogelijk dankzij ons netwerk. Eerlijk gezegd was ik ook een beetje verbaasd door de manier waarop de federale politie tussenkwam, want na twintig minuten ondervraging hebben ze die jongen vrijgelaten.



In Brussel krijg je met 19 gemeenten om de paar kilometer andere regels en een ander beleid.

Ik betwist niet dat we de verhoudingen tussen het gewest en de gemeenten moeten onderzoeken. Misschien moeten de gemeenten meer samenwerken, om een zwembad uit te baten bijvoorbeeld. Ook op gebied van mobiliteit moeten de gemeenten samenwerken, of moet de bevoegdheid naar het gewest worden overgeheveld.

19 gemeenten betekent dat niemand zich eigenaar voelt van de stad, dat niemand zich verantwoordelijk voelt, zegt Pascal Smet, SP.A-minister in uw regering.

Pascal heeft een frisse kijk op de stad.
Il est un peu énervant, mais il aime la ville. Soms is hij onhandig en neemt hij beslissingen zonder voldoende overleg met de gemeenten. Dat schept van argwaan. Maar de gemeenten zijn geen hinderpaal om een coherente politiek te voeren, op voorwaarde dat het gewest duidelijke doelstellingen heeft.

Je mag ook niet vergeten dat het gewest ook de voogdij over de gemeenten uitoefent: ze moeten hun financiële plannen aan ons voorleggen. Ik ben soms teleurgesteld over hoe weinig gemeenten zich bewust zijn van de sociale evolutie van sommige wijken. Je moet daarop vooruitlopen, het gewest moet de gemeenten daartoe aanzetten.

In de nabijheidspolitiek moeten we ook voortdurend rekening houden met nieuwe elementen. Zo blijkt dat gezinnen steeds meer verhuizen in functie van de kwaliteit van de scholen. We krijgen ook te maken met nieuwe stromen van buitenlandse werkkrachten. Uit Oost-Europa, maar in Sint-Gillis hebben we ook veel mensen uit Ecuador. Onze capaciteit om die allemaal op te vangen is beperkt.

We struikelen ook over de versnippering van de bevoegdheden. Als je zegt dat scholen een belangrijke rol spelen in de sociale samenhang, spreekt het vanzelf dat we het onderwijs op een efficiënte manier moeten financieren. Ik heb daarover al vergaderd met de Franse Gemeenschap.

Ondertussen heeft het Brusselse Gewest opnieuw moeten bijspringen om de schulden van de Franse gemeenschapscommissie (Cocof) te delgen. Moet de Cocof niet dringend haar verantwoordelijkheid nemen?

Dat fenomeen doet zich ook in Vlaanderen voor. Ik ben ervan overtuigd dat de financiering van het onderwijs in sommige steden zoals Antwerpen ook niet altijd even doeltreffend is. Hier botsen we natuurlijk op de instellingen.

We moeten meer inspanningen doen voor opleiding. Het probleem van de stad vandaag is van structurele aard. We kunnen alles doen om het sociale weefsel te herstellen, maar als we niet meer mensen aan het werk helpen, verspillen we onze energie.



Hoe kijkt u als Brusselaar aan tegen de schandalen van de PS in Wallonië?

De manier waarop sommige socialisten zich gedragen, is onaanvaardbaar. Dit is misschien te wijten aan het gewicht van de partij op sommige plaatsen, maar het is ook een deontologische kwestie: iedereen moet waakzaam blijven voor zijn eigen verleidingen.

We moeten ook actiever toezicht uitoefenen op de federaties. Het zijn schakels op het terrein, geen onafhankelijke rijkjes. Ik reken op de vastberadenheid van Elio Di Rupo om een nieuwe adem te geven aan de partij.

Bent u niet bang dat er ook in Brussel lijken uit de kast vallen?

De machtsverhoudingen tussen de partijen zijn hier evenwichtiger en in de huisvesting is het toezicht beter georganiseerd. Maar ik sluit niets uit. Dit kan in elke partij, in elk gewest gebeuren.

De fierheid van de socialisten vereist echter dat we meer dan anderen waakzaam blijven. De bevolking vergeeft andere partijen dit soort dingen misschien, maar socialisten niet. Terecht, gezien onze waarden van solidariteit en democratie.

Zulke ontsporingen liggen niet alleen aan de huisvestingsmaatschappijen, maar ook aan de gemeenten, die er de voogdij over uitoefenen. Bestuurders zouden veel meer echt verslag moeten uitbrengen van wat er gebeurt. Ik ben soms verbaasd - bezorgd ook - over hoe weinig bestuurders afweten van de boekhouding van hun instelling. Dat komt evengoed voor in de privésector, maar bij openbare instellingen moet iedereen zijn verantwoordelijkheid opnemen in zijn rol. Een mandaat is geen blanco cheque.



Over Zaventem verwacht Renaat Landuyt geen akkoord voor de periode voor 2008. Getuigt dat niet van een gebrek aan politieke moed, zowel in Brussel als in Vlaanderen?

Brussel kan dat in elk geval niet verweten worden. We hebben meermaals een constructief voorstel op tafel gelegd en we hebben een unaniem advies geleverd over het voorstel-Landuyt van 21 oktober. Echte politieke moed had erin bestaan op basis daarvan voort te onderhandelen, in plaats van week later een nieuw, irrealistisch voorstel te produceren.

Geen aanpassingen aan het spreidingsplan zou een ramp betekenen, zowel voor de inwoners als voor de luchthaven, waarvoor de juridische onzekerheid zou blijven. Wat Benoît Cerexhe zegt over de dwangsommen, is het standpunt van de hele Brusselse regering. Als de federale regering geen knopen doorhakt binnen een redelijke termijn, komen die er. Maar uiteraard geef ik de voorkeur aan een oplossing via onderhandelingen.



Van onze redactrice Anja Otte

Laatst aangepast op donderdag 01 mei 2008 20:43